De sfeer begrijpen
Hoe Japans honkbal-support echt werkt
Ōendan-aanvoerders van gezangen, gepersonaliseerde liederen voor elke slagman, en waarom sommige andere NPB-stadions ballonnen oplaten en Tokyo Dome niet.
Bekijk Tokyo Dome Giants-tickets op GetYourGuide ↗Support, ontcijferd
| Term | Wat het betekent |
|---|---|
| Ōendan | Georganiseerde cheerploeg — trompetten, drums, gezangenleiders |
| Spelersgezangen | Een ander persoonlijk lied voor elke slagman |
| VIVA GIANTS | De eigen zwaai-met-de-handdoek-gezang van de Giants wanneer ze scoren |
| Ballonraketten | Een NPB-brede traditie in de zevende inning bij sommige stadions — geen kenmerk van de Giants |
| Bleachers in het outfield | Waar de ōendan van elk team zit |
De ōendan zijn niet spontaan — ze zijn georganiseerd
In Amerikaanse honkbalstadions stijgt en daalt het publieksgeluid mee met het spel. Bij een Japanse wedstrijd zijn de bleachers in het outfield bijna volledig voorbehouden aan ōendan — georganiseerde cheer-secties rond trompettisten, drummers en aangewezen gezangenleiders die een vast programma door de hele wedstrijd afwerken, grotendeels onafhankelijk van wat er op het veld gebeurt. De eigen ōendan van de Giants bezet de bleachers aan de rechterveldzijde; welk team dan ook op bezoek komt, brengt de eigen ōendan mee naar het linkerveld. Beide gaan vrijwel non-stop door terwijl hun team aan slag is, en vallen terug tot iets dat dichter bij stilte ligt op het moment dat de derde uit wordt geregistreerd. Het effect vanaf een zitplaats in het infield lijkt meer op twee marching bands die elkaar afwisselen tijdens een honkbalwedstrijd dan op een conventioneel stadionpubliek, en het is al goed hoorbaar voordat je een van beide secties duidelijk kunt zien.
Elke slagman krijgt zijn eigen lied
In plaats van één generieke kreet geven de meeste NPB-teams elke vaste speler een persoonlijke cheer — een korte kreet of melodie, vaak met zijn naam in de tekst verwerkt, die de ōendan inzet op het moment dat hij bij de plaat komt. Vaste bezoekers kennen er tientallen uit hun hoofd; een eerste bezoeker niet, en dat hoeft ook niet — de trompetten dragen de melodie en een groot deel van het stadion zingt toch mee. Het is een van de duidelijkere verschillen met een Amerikaanse wedstrijd, waar een walk-up song door de speler wordt gekozen en via de speakers klinkt in plaats van live gezongen door duizenden mensen die hem al kennen. Let op hoe de melodie verandert telkens wanneer een nieuwe slagman wordt aangekondigd, en je herkent het patroon zelfs zonder er een woord van te begrijpen.
VIVA GIANTS: de handdoek, uitgelegd
De specifieke traditie van de Giants in de zevende inning — en eigenlijk altijd wanneer ze scoren — is de handdoekzwaai: wanneer het thuisteam de thuisplaat passeert, heffen de tribunes hun oranje supportershanddoeken boven het hoofd en zingen samen "VIVA GIANTS". Daarom zit er bij deze boeking één bij — niet als souvenir, maar als het echte attribuut waarop de traditie draait. Het is een typisch Giants-gebruik, niet iets wat de hele league doet; bij een ander team zou je andere kleuren en een andere kreet zien als je hen op hun eigen thuisbasis zou bekijken. Houd de handdoek opgevouwen tot de eerste run van de Giants die avond, en volg dan het vak om je heen — het moment is overduidelijk zodra het begint, want een paar honderd handdoeken die tegelijk omhooggaan, mis je niet.
Wat Tokyo Dome niet doet: het oplaten van ballonnen
Sommige NPB-teams — de traditie wordt het meest geassocieerd met de Hiroshima Carp en de Hanshin Tigers — laten in de zevende inning lange ballon-"jets" op, een werkelijk indrukwekkend gezicht wanneer er duizenden tegelijk omhooggaan. Het is, afgaand op het bewijs, geen kenmerk van de Giants of Tokyo Dome zoals de handdoekzwaai dat is; wees dus voorzichtig met beweringen dat je hier een ballonnenrelease zult zien. Het is het soort detail dat online aan "Japans honkbal" in het algemeen wordt geplakt zonder specifiek te zijn voor één team, en de traditie waarop dit stadion daadwerkelijk draait is de handdoek en de kreet, niet de ballon — goed om te weten, zodat een werkelijk andere gewoonte in een ander stadion niet de verkeerde verwachting schept voor dit stadion.
Wat dit betekent voor een eerste bezoeker
Niets hiervan vereist voorbereiding — de ōendan dragen de liederen, de handdoek vertelt je wanneer je moet meedoen, en het publiek rond een binnenveldstoel aan de eerstehonkzijde zoals bij deze boeking is over het algemeen blij om een bezoeker te zien meedoen. De makkelijkste manier om erin te komen is simpelweg naar het vak het dichtst bij je te kijken en een halve tel achter te lopen: sta op wanneer zij opstaan, zwaai de handdoek wanneer zij hem zwaaien, en de vorm van een Japans honkbalpubliek wordt binnen een inning of twee vanzelf duidelijk. Niemand verwacht dat een eerste bezoeker de spelerskreten kent, en een poging tot zelfs maar de handdoekzwaai levert doorgaans een vriendelijker reactie op dan een lege blik door het hele ritueel heen.